برنامه كنترل شبكه

    پس از كار فراوان، سرانجام در ۲۹ اكتبر ۱۹۶۹ دو گره اول آنچه كه بعدها آرپانت شد به هم متصل شدند. اين اتصال بين مركز سنجش شبكه كلينراك در دانشكده مهندسي و علوم كاربردي UCLA و سامانه NLS داگلاس انگلبرت در مؤسسه تحقيقاتي SRI International در پارك منلو در كاليفرنيا برقرار شد. سومين مكان در آرپانت مركز رياضيات تعاملي Culler-Fried در دانشگاه كاليفرنيا، سانتا باربارا بود و چهارمي دپارتمان گرافيك دانشگاه يوتا بود. تا پايان سال ۱۹۷۹ (ميلادي) پانزده مكان مختلف به آرپانت جوان پيوسته بودند كه پيام آور رشدي سريع بود. آرپانت تنها يكي از اجداد اينترنت امروزي بود. در تلاشي جداگانه، دونالد ديويز نيز، در آزمايشگاه ملي فيزيك انگليس مفهوم راه‌گزيني بسته كوچك را كشف كرده بود. او نخستين بار آن را در ۱۹۶۵ (ميلادي) مطرح نمود. كلمات بسته و راهگزيني بسته در واقع توسط او ابداع شدند و بعدها توسط استانداردها پذيرفته و به كار گرفته شدند. ديويز همچنين يك شبكه راهگزيني بسته به نام Mark I در سال ۱۹۷۰ (ميلادي) در انگلستان ساخته بود.[۶] به دنبال نمايش موفق راهگزيني بسته در آرپانت(ARPANET)؛ در سال ۱۹۷۸، اداره پست بريتانيا، Telenet، DATAPACوTRANSPAC با يكديگر همكاري را براي بوجود آوردن نخستين سرويس شبكه راهگزيني بسته خود آغاز نمودند. در بريتانيا اين شبكه به نام سرويس بين‌المللي راهگزيني بسته (به انگليسي: International Packet Switched Service) خوانده مي‌شد. مجموعه شبكه‌هاي X.۲۵ از اروپا و آمريكا گسترش يافت و تا سال ۱۹۸۱ كانادا، هنگ كنگ و استراليا ر در بر گرفته بود. استانداردهاي راهگزيني بسته X.۲۵ را «كميته مشاوره بين‌المللي تلگراف و تلفن(CCITT)» - كه امروزه به نام ITU-T خوانده مي‌شود- حول و حوش سال ۱۹۷۶ تدوين نمود. X.۲۵ از پروتكلهاي TCP/IP مستقل بود. اين پروتكلها حاصل كار تجربي DARPA در آرپانت، شبكه راديويي بسته و شبكه ماهواره‌اي بسته بودند.

    آرپانت اوليه بر روي برنامه كنترل شبكه(NCP) (به انگليسي: Network Control Program) كارمي كرد، استانداردي كه در دسامبر ۱۹۷۰ توسط تيمي به نام «گروه كاري شبكه(NWG)» به مديريت استيو كراكر (به انگليسي: Steve Crocker) طراحي و پياده‌سازي شد. براي پاسخگويي به رشد سريع شبكه كه مرتباً مكانهاي بيشتري بدان متصل مي‌شد، وينتون سرف (به انگليسي: Vinton Cerf) و باب كان (به انگليسي: Bob Kahn) اولين توصيف پروتكل‌هاي TCP را كه امروزه به گستردگي استفاده مي‌شوند در خلال سال ۱۹۷۳ ارائه دادند و در مه ۱۹۷۴ مقاله‌اي در اين باب منتشر نمودند. به كاربردن واژه اينترنت براي توصيف يك شبكه TCP/IP يكتاي جهاني از دسامبر ۱۹۷۴ با انتشار RFC ۶۷۵ آغاز شد. اين RFC اولين توصيف كامل مشخصات TCP بود كه توسط وينتون سرف، يوگن دالال و كارل سانشاين در آن زمان در دانشكاه استانفورد نوشته شد. در خلال نه سال بعدي كار تا آنجا پيش رفت كه پروتكل‌ها تصحيح شدندو بر روي بسياري از سيستم‌هاي عامل پياده‌سازي شدند. اولين شبكه برپايه بسته پروتكل اينترنت(TCP/IP) از اول ژانويه ۱۹۸۳ وقتي كه همه ايستگاه‌هاي متصل به آرپا پروتكلهاي قديمي NCP را با TCP/IP جايگزين كردند، شروع به كار نمود. در سال ۱۹۸۵ بنياد ملي علوم آمريكا(NFS) مأموريت ساخت NFSNET- يك ستون فقرات (Network Backbone) دانشگاهي با سرعت ۵۶ كيلوبيت بر ثانيه(Kbps) - با استفاده از رايانه‌هاي «مسيرياب فازبال» (به انگليسي: Fuzzball router) را به مخترع اين رايانه‌ها، ديويد ال. ميلز (به انگليسي: David L. Mills) سپرد. يك سال بعد NFS تبديل به شبكه پرسرعت تر ۱٫۵ مگابيت بر ثانيه (Mbps) را نيز پشتيباني مي‌كرد. دنيس جنينگ، مسئول برنامهٔ ابررايانه در NFS تصميمي كليدي درباره استفاده از پروتكل‌هاي TCP/IP ارائه شده توسط DARPA گرفت.

ارسال نظر
نام :
ایمیل :
سایت :
پیام :
خصوصی :
کد امنیتی :

سرویس وبلاگدهی فارسی یا پارسی رایگان