شبكه

    گشايش شبكه به دنياي تجاري در سال ۱۹۸۸ آغاز شد. شوراي شبكه بندي فدرال ايالات متحده در آن سال با اتصال NFSNET به سامانه تجاري پست MCI موافقت نمود و اين اتصال در تابستان ۱۹۸۹ برقرارشد. ساير خدمات پست الكترونيكي تجاري (مانند OnTyme,Compuserve,Telemail) نيز به زودي متصل شدند. در آن سال سه ارائه دهندۀ سرويس اينترنت (ISP) بوجود آمدند: UUNET, PSINet, CERFNET. شبكه‌هاي جداي مهمي كه دروازه‌هايي به سوي اينترنت (كه خود بعداً جزئي از آن شدند) مي‌گشودند عبارت بودند از: يوزنت، بيت‌نت بسياري از شبكه‌هاي متنوع تجاري و آموزشي ديگر همچون Telenet, Tymnet, Compuserve و JANET نيز به اينترنت در حال رشد پيوستند. Telenet - كه بعدها Sprintnet ناميده شد - يك شبكه رايانه‌اي ملي خصوصي بود كه از ۱۹۷۰ كار خود را آغاز كرده بود و امكان دسترسي با شماره‌گيري (به انگليسي: Dial-up Access) را به صورت رايگان در شهرهايي در سراسر آمريكا فراهم ساخته بود.

    اين شبكه سرانجام در دهه ۱۹۸۰، با محبوبيت روزافزون TCP/IP به سايرين متصل شد. قابليت TCP/IP براي كار با هر نوع شبكه ارتباطي از پيش موجود، سبب رشد آسانتر آن مي‌گشت؛ اگر چه كه رشد سريع اينترنت در وهله اول ناشي از در دسترس بودن مسيرياب‌هاي استاندارد تجاري از طرف بسياري از شركتها، در دسترس بودن تجهيزات تجاري اترنت(به انگليسي: Ethernet) براي ساخت شبكه‌هاي محلي و پياده‌سازيهاي گسترده و استانداردسازي TCP/IP در يونيكس(به انگليسي: Unix) و بسياري سيستم عاملهاي ديگر بود.
    اين رايانه نكست توسط تيم برنرز لي در سرن به عنوان اولين وب سرور دنيا استفاده شد.

    اگرچه بسياري از كاربردها و رهنمودهايي كه اينترنت را ممكن ساخت به مدت تقريباً دو دهه وجو داشتند، اما اين شبكه تا دهه ۱۹۹۰ هنوز چهره‌اي همگاني نداشت. در ششم آگوست ۱۹۹۱، سرن - سازمان اروپايي پژوهش درباره ذرات - پروژه وب جهان گستر(World Wide Web) را به اطلاع عموم رساند. وب توسط دانشمندي انگليسي به نام تيم برنرز لي(به انگليسي: Sir Tim Berners-Lee) در سال ۱۹۸۹ اختراع شد. يكي از مرورگرهاي وب محبوب اوليه ViolaWWW بود كه از روي هايپركارت الگوبرداري شده بود و از سامانه پنجره ايكس(به انگليسي: X Window System) استفاده مي‌كرد. سرانجام اين مرورگر جاي خود را در محبوبيت به مرورگرموزاييك (به انگليسي: Mosaic) داد. در سال ۱۹۹۳ مركزملي كاربردهاي ابررايانش آمريكا (به انگليسي: National Center for Supercomputing Applications) دردانشگاه ايلينوي اولين نسخه از موزاييك را منتشر كرد و تا اواخر سال ۱۹۹۴ علاقه عمومي به اينترنتي كه پيش از اين آموزشي و تخصصي بود، گسترش فراواني يافته بود. در سال ۱۹۹۶ استفاده از واژه اينترنت معمول شد و مجازا براي اشاره به وب هم استفاده شد.

    در همين هنگام، در گذر اين دهه، اينترنت بسياري از شبكه‌هاي رايانه‌اي عمومي از پيش موجود را در خود جا داد (اگر چه برخي مثل FidoNet همچنان جدا ماندند). آنچنانكه تخمين زده شده‌است، در دهه ۹۰ در هرسال اينترنت رشدي صددرصدي نسبت به سال قبل خود داشته‌است و در سالهاي ۱۹۹۶و۱۹۹۷ نيز دوره‌هاي كوتاهي از رشد انفجاري داشته‌است.[۷] اين ميزان رشد به خصوصيت عدم كنترل مركزي اينترنت كه امكان رشد اندامي شبكه را فراهم مي‌سازد نسبت داده‌اند و همچنين به ماهيت باز و غيراختصاصي پروتكلهاي اينترنت كه امكان برقراري سازگاري و همكاري ميان فروشندگان مختلف و عدم توانايي يك شركت براي اعمال كنترل بيش از حد بر روي شبكه را سبب مي‌شود.[۸] جمعيت تخميني كاربران اينترنت مطابق آمار سي ام ژوئيه ۲۰۰۹، ۱٫۶۷ ميليارد نفراست.[۹]

برنامه كنترل شبكه

    پس از كار فراوان، سرانجام در ۲۹ اكتبر ۱۹۶۹ دو گره اول آنچه كه بعدها آرپانت شد به هم متصل شدند. اين اتصال بين مركز سنجش شبكه كلينراك در دانشكده مهندسي و علوم كاربردي UCLA و سامانه NLS داگلاس انگلبرت در مؤسسه تحقيقاتي SRI International در پارك منلو در كاليفرنيا برقرار شد. سومين مكان در آرپانت مركز رياضيات تعاملي Culler-Fried در دانشگاه كاليفرنيا، سانتا باربارا بود و چهارمي دپارتمان گرافيك دانشگاه يوتا بود. تا پايان سال ۱۹۷۹ (ميلادي) پانزده مكان مختلف به آرپانت جوان پيوسته بودند كه پيام آور رشدي سريع بود. آرپانت تنها يكي از اجداد اينترنت امروزي بود. در تلاشي جداگانه، دونالد ديويز نيز، در آزمايشگاه ملي فيزيك انگليس مفهوم راه‌گزيني بسته كوچك را كشف كرده بود. او نخستين بار آن را در ۱۹۶۵ (ميلادي) مطرح نمود. كلمات بسته و راهگزيني بسته در واقع توسط او ابداع شدند و بعدها توسط استانداردها پذيرفته و به كار گرفته شدند. ديويز همچنين يك شبكه راهگزيني بسته به نام Mark I در سال ۱۹۷۰ (ميلادي) در انگلستان ساخته بود.[۶] به دنبال نمايش موفق راهگزيني بسته در آرپانت(ARPANET)؛ در سال ۱۹۷۸، اداره پست بريتانيا، Telenet، DATAPACوTRANSPAC با يكديگر همكاري را براي بوجود آوردن نخستين سرويس شبكه راهگزيني بسته خود آغاز نمودند. در بريتانيا اين شبكه به نام سرويس بين‌المللي راهگزيني بسته (به انگليسي: International Packet Switched Service) خوانده مي‌شد. مجموعه شبكه‌هاي X.۲۵ از اروپا و آمريكا گسترش يافت و تا سال ۱۹۸۱ كانادا، هنگ كنگ و استراليا ر در بر گرفته بود. استانداردهاي راهگزيني بسته X.۲۵ را «كميته مشاوره بين‌المللي تلگراف و تلفن(CCITT)» - كه امروزه به نام ITU-T خوانده مي‌شود- حول و حوش سال ۱۹۷۶ تدوين نمود. X.۲۵ از پروتكلهاي TCP/IP مستقل بود. اين پروتكلها حاصل كار تجربي DARPA در آرپانت، شبكه راديويي بسته و شبكه ماهواره‌اي بسته بودند.

    آرپانت اوليه بر روي برنامه كنترل شبكه(NCP) (به انگليسي: Network Control Program) كارمي كرد، استانداردي كه در دسامبر ۱۹۷۰ توسط تيمي به نام «گروه كاري شبكه(NWG)» به مديريت استيو كراكر (به انگليسي: Steve Crocker) طراحي و پياده‌سازي شد. براي پاسخگويي به رشد سريع شبكه كه مرتباً مكانهاي بيشتري بدان متصل مي‌شد، وينتون سرف (به انگليسي: Vinton Cerf) و باب كان (به انگليسي: Bob Kahn) اولين توصيف پروتكل‌هاي TCP را كه امروزه به گستردگي استفاده مي‌شوند در خلال سال ۱۹۷۳ ارائه دادند و در مه ۱۹۷۴ مقاله‌اي در اين باب منتشر نمودند. به كاربردن واژه اينترنت براي توصيف يك شبكه TCP/IP يكتاي جهاني از دسامبر ۱۹۷۴ با انتشار RFC ۶۷۵ آغاز شد. اين RFC اولين توصيف كامل مشخصات TCP بود كه توسط وينتون سرف، يوگن دالال و كارل سانشاين در آن زمان در دانشكاه استانفورد نوشته شد. در خلال نه سال بعدي كار تا آنجا پيش رفت كه پروتكل‌ها تصحيح شدندو بر روي بسياري از سيستم‌هاي عامل پياده‌سازي شدند. اولين شبكه برپايه بسته پروتكل اينترنت(TCP/IP) از اول ژانويه ۱۹۸۳ وقتي كه همه ايستگاه‌هاي متصل به آرپا پروتكلهاي قديمي NCP را با TCP/IP جايگزين كردند، شروع به كار نمود. در سال ۱۹۸۵ بنياد ملي علوم آمريكا(NFS) مأموريت ساخت NFSNET- يك ستون فقرات (Network Backbone) دانشگاهي با سرعت ۵۶ كيلوبيت بر ثانيه(Kbps) - با استفاده از رايانه‌هاي «مسيرياب فازبال» (به انگليسي: Fuzzball router) را به مخترع اين رايانه‌ها، ديويد ال. ميلز (به انگليسي: David L. Mills) سپرد. يك سال بعد NFS تبديل به شبكه پرسرعت تر ۱٫۵ مگابيت بر ثانيه (Mbps) را نيز پشتيباني مي‌كرد. دنيس جنينگ، مسئول برنامهٔ ابررايانه در NFS تصميمي كليدي درباره استفاده از پروتكل‌هاي TCP/IP ارائه شده توسط DARPA گرفت.

اينترنت در برابر وب

    وب شامل سرويس‌هاي ديگر مانند رايانامه، انتقال فايل (پروتكل اف‌تي‌پي)، گروه خبري و بازي آنلاين است.
    خدمات(سرويس)هاي ياد شده بر روي شبكه‌هاي مستقل و جدا از اينترنت نيز در دسترس هستند. وب به عنوان لايه‌اي در بالاي اينترنت قرار گرفته و سطح بالاتري نسبت به آن قرار دارد.

    وبگاه هاي پربازديدتر در هر كشور براي حفظ يكنواختي تجربه كاربري نياز به زيرساخت هاي فني خاصي خواهند داشت و عدم وجود برخي زيرساخت ها يا تقاضا براي برخي خدمات وجود برخي زيرساخت هاي اينترنتي را كم تر مي كند. به بيان ديگر اينترنت و وب بايكديدگر رابطه برساختي متقابل دارند[۱].
    تاريخچه
    نوشتار اصلي: تاريخ اينترنت

    مبناي قابليت‌هاي شبكه، وجود رايانه‌ها و استفاده از پردازشگرهاي رمزگذار و رمزگشاست. وجود شبكه‌هاي مخابراتي كه در ابتدا در قرن نوزدهم ايجاد شده بودند بنياني مهم براي شكل‌گيري هر نوع شبكهٔ الكترونيكي محسوب مي‌شدند و اين پيشرفت‌ها با ايجاد نظريه اطلاعات در دهه ۱۹۴۰ تكميل شدند[۲] و پيشرفت علم الكترونيك به كندي پيش مي‌رفت. افتتاح پروژه اسپوتنيك توسط اتحاد جماهير شوروي سوسياليستي زنگ خطر را براي ايالات متحده به صدا درآورد تا با تأسيس آرپا يا مؤسسه پروژه‌هاي تحقيقاتي پيشرفته در سال ۱۹۵۸ (ميلادي) پيشروي در زمينه فناوري را بازيابد.[۳][۴] آرپا اداره فناوري پردازش اطلاعات (IPTO) را تأسيس نمود تا پروژه ***E راكه براي اولين بار سامانه‌هاي رادار سراسر كشور را با هم شبكه كرده بود پيشتر برد. هدف IPTO دست يافتن به راه‌هايي براي پاسخ به نگراني ارتش آمريكا درباره قابليت مقاومت شبكه‌هاي ارتباطيشان را پاسخ دهد، و به عنوان اولين اقدام رايانه هايشان را در پنتاگون، كوه چاين و دفتر مركزي فرماندهي راهبردي هوايي (SAC) را به يكديگر متصل سازد. جي.سي. آر ليكلايدر كه از ترويج كنندگان شبكه جهاني بود به مديريت IPTO رسيد. ليكلايدر در سال ۱۹۵۰ (ميلادي) پس از علاقه‌مند شدن به فناوري اطلاعات از آزمايشگاه روانشناسي صدا در دانشگاه هاروارد به ام آي تي رفت. در ام آي تي او در كميته‌اي مشغول به خدمت شد كه آزمايشگاه لينكلن را تأسيس كرد و بر روي پروژه ***E كار مي‌كرد. در سال ۱۹۵۷ (ميلادي) او نايب رئيس شركت بي بي ان (BBN) شد. در آنجا بود كه اولين محصول PDP-۱ را خريد و نخستين نمايش عمومي اشتراك زماني را هدايت نمود.

    در "IPTO" جانشين ليكلايدر ايوان ساترلند، در سال ۱۹۶۵ (ميلادي)، لارنس رابرتس را بر آن گماشت كه پروژه‌اي را براي ايجاد يك شبكه آغاز نمايد و رابرتس پايه اين فناوري را كار پل باران نهاد.[۵] پل باران مطالعه جامعي را براي نيروي هوايي ايالات متحده آمريكا منتشر كرده بود كه در آن پيشنهاد داده بود كه براي دستيابي به استحكام و مقاومت در برابر حوادث از راه‌گزيني بسته كوچك استفاده شود. رابرتس در آزمايشگاه لينكلن ام آي تي كار كرده بود كه هدف اوليه از تأسيس آن، پروژه ***E بود. لئونارد كلينراك استاد دانشگاه كاليفرنيا تئوريهاي زيربنايي شبكه‌هاي بسته را در سال ۱۹۶۲ (ميلادي) و مسيريابي سلسله مراتبي را در سال ۱۹۶۷ (ميلادي) ارائه كرده بود، مفاهيمي كه زمينه ساز گسترش اينترنت به شكل امروزي آن شدند.

    جانشين ساترلند، رابرت تيلور، رابرتس را قانع نمود كه موفقيت‌هاي اوليه‌اش در زمينه راه‌گزيني بسته كوچك را گسترش دهد و بيايد و دانشمند ارشد IPTO شود. در آنجا رابرتس گزارشي با نام «شبكه‌هاي رايانه‌اي منابع مشترك» به تيلور داد، كه در ژوئيه ۱۹۶۸ (ميلادي) مورد تأييد او قرار گرفت و زمينه ساز آغاز كار آرپانت در سال بعد شد.

وب جهان گستر

    اين پژوهش به همراه دوره‌اي از سرمايه‌گذاري شخصي بنياد ملي علوم آمريكا براي ايجاد يك ستون فقرات اينترنت جديد، سبب شد تا مشاركت‌هاي جهاني آغاز گردد و از اواسط دههٔ ۱۹۹۰، اينترنت به صورت يك شبكهٔ همگاني و جهان‌شمول در بيايد. وابسته شدن تمامي فعّاليت‌هاي بشر به اينترنت در مقياسي بسيار عظيم و در زماني چنين كوتاه، حكايت از آغاز يك دوران تاريخيِ نوين در عرصه‌هاي گوناگون علوم، فناوري، و به خصوص در نحوه تفكّر انسان دارد. شواهد زيادي در دست است كه از آنچه اينترنت براي بشر خواهد ساخت و خواهد كرد، تنها مقدار بسيار اندكي به واقعيت درآمده‌است.

    اينترنت سامانه‌اي جهاني از شبكه‌هاي رايانه‌اي به هم پيوسته است كه از پروتكلِ «مجموعه پروتكل اينترنت» براي ارتباط با يكديگر استفاده مي‌كنند. به عبارت ديگر اينترنت، شبكهٔ شبكه‌ها است كه از ميليون‌ها شبكه خصوصي، عمومي، دانشگاهي، تجاري و دولتي در اندازه‌هاي محلي و كوچك تا جهاني و بسيار بزرگ تشكيل شده است كه با آرايه وسيعي از فناوري‌هاي الكترونيكي و نوري به هم متصل شده‌اند. اينترنت در برگيرنده منابع اطلاعاتي و خدمات گسترده‌اي است كه برجسته‌ترين آنها وب جهان‌گستر و رايانامه هستند. سازمان‌ها، مراكز علمي و تحقيقاتي و موسسات متعدد، نيازمند دستيابي به شبكه اينترنت براي ايجاد يك وب‌گاه، دستيابي از راه دور وي‌پي‌ان، انجام تحقيقات و يا استفاده از سيستم رايانامه، هستند. بسياري از رسانه‌هاي ارتباطي سنتي مانند تلفن و تلويزيون نيز با استفاده از اينترنت تغيير شكل داده‌اند ويا دوباره تعريف شده‌اند و خدماتي جديد همچون صدا روي پروتكل اينترنت و تلويزيون پروتكل اينترنت ظهور كردند. انتشار روزنامه نيز به صورت وب‌گاه، خوراك وب و وب‌نوشت تغيير شكل داده‌است. اينترنت اشكال جديدي از تعامل بين انسان‌ها را از طريق پيام‌رساني فوري، تالار گفتگو و شبكه‌هاي اجتماعي به وجود آورده‌است.

    در اينترنت هيچ نظارت مركزي چه بر امور فنّي و چه بر سياست‌هاي دسترسي و استفاده وجود ندارد. هر شبكه تشكيل دهنده اينترنت، استانداردهاي خود را تدوين مي‌كند. تنها استثنا در اين مورد دو فضاي نام اصلي اينترنت، نشاني پروتكل اينترنت و سامانه نام دامنه است كه توسط سازماني به نام آيكان مديريت مي‌شوند. وظيفه پي بندي و استاندارد سازي پروتكل‌هاي هسته‌اي اينترنت، IPv4 و IPv6 بر عهده گروه ويژه مهندسي اينترنت است كه سازماني بين‌المللي و غيرانتفاعي است و هر فردي مي‌تواند در وظايفشان با آن مشاركت كند.

    در زبان انگليسي واژهٔ Internet هنگامي كه به شبكه جهاني مبتني بر پروتكل IP اطلاق مي‌گردد، با حرف بزرگ در اول كلمه، نوشته مي‌شود.
    در رسانه‌ها فرهنگ عامه، گاه با اينترنت به صورت يك مقوله عمومي و مرسوم برخورد كرده و آن را با حرف تعريف و به صورت حروف كوچك مي‌نگارند(the internet)
    در برخي منابع بزرگ نوشتن حرف اول را به دليل اسم بودن آن جايز مي‌دانند نه براي صفت بودن اين واژه.
    واژهٔ لاتين the Internet چنانچه به شبكهٔ جهاني اينترنت اشاره كند، اسم خاص است و حرف اوّلش با حروف بزرگ آغاز مي‌شود(I). اگر حرف اوّل آن كوچك باشد مي‌تواند به عنوان شكل كوچك شده كلمه Internetwork برداشت شود كه به معني ميان شبكه است. واژه «ابر» نيز به صورت استعاري، به ويژه در ادبيات رايانش ابري و نرم‌افزار به عنوان سرويس، براي اشاره به اينترنت به كار مي‌رود.
    اينترنت در برابر وب
    غالباً در گفتگوهاي روزمره از دو واژهٔ «وب» و «اينترنت»، به اشتباه، بدون تمايز زيادي استفاده مي‌شود، اما اين دو واژه معاني متفاوتي دارند. اينترنت يك سامانه ارتباطي جهاني براي داده هاست، زيرساخت‌هاي نرم‌افزاري و سخت‌افزاري است كه رايانه‌ها در سراسر جهان به يك‌ديگر متصل مي‌سازد. در مقابل، وب يكي از خدماتي (سرويس) است كه بر روي اينترنت ارائه مي‌شود و براي ارتباط از شبكه اينترنت بهره مي‌جويد. وب مجموعه‌اي از نوشته‌هاي به هم پيوسته(web page) است كه به كمك ابرپيوندها و نشاني وب (URL) به يكديگر پيوند خورده‌اند.

طريقة ارتباط با اينترنت

    تعداد موتورهاي جستجو بسيار زياد است و هر روز نيز به تعداد آنها افزوده مي‌شود. طرز كار اكثر آنها نيز يكسان است. (تفاوتهاي جزئي را مي‌توان با مراجعه به خود سايت و در قسمت Help سايت يافت.)

    از موتورهاي جستجوي ديگر مي‌توان به www.ly***.com و www.goto.com  و www.hotbot.com  و از موتورهاي جستجوي فارسي مي‌توان به www.gooya.com  اشاره كرد.

     

    فصل چهارم

     

     

    طريقة ارتباط با اينترنت

     

    نيازها:

    جهت اتصال به اينترنت به موارد زير نياز داريد:

    1-         يك كامپيوتر شخصي كه يكي از ويندوزهاي 95 – 98 – ME و يا ويندوزهاي 2000 يا ويندوز XP را داشته باشد نياز داريد.

    2-         يك خط تلفن

    3-         يك مودم جهت ارتباط از طريق خط تلفن

    4-         يك حساب اينترنتي كه بايد خريداري شود. ( به سادگي مي‌توان يك كارت 5 يا 10 ساعته اينترنت از فروشگاههاي كامپيوتري خريداري كرد.)

     

    شروع:

    1- ابتدا خط تلفن را به ورودي مودم در پشت كامپيوتر كه با علامت Line مشخص شده‌است متصل كنيد.

     

     

     

     

     

     

     

     

    2-         در ويندوزهاي 95 و 98 در My Computer گزينه‌اي به نام Dial-Up Networking وجود دارد. (اين گزينه در ويندوز ME در My Computer>Control Panel>Dial-up Networking قرار دارد)

    3-         با دو بار فشردن دكمه چپ ماوس بر روي گزينه Make New Connection كادر Make New Connection  ظاهر مي‌شود.

     

    توجه: در صورتيكه اين عمل را براي اولين بار انجام مي‌دهيد، ممكن است صفحه روبرو نيز ظاهر شود:

    از ليست كشورها IRAN را انتخاب كنيد.

    در قسمت كد شهر، كد شهر محل اقامت خود را وارد كنيد.

    اگر در منطقه شما شماره‌گيري سريع از طرف مخابرات پشتيباني مي‌شود گزينه Tone و در غير اين صورت گزينه‌ Palse را انتخاب كنيد.

     

    4-         در قسمت نام، نام شركتي را كه از آن شركت حساب اينترنتي خريداري كرده‌ايد وارد كنيد ( اين يك نام فرضي است، در صورت تمايل مي‌توان عبارت موجود در كادر را به همان شكل باقي گذاشت) و دكمه Next را انتخاب كنيد.

    5-         در كادر بعدي شماره شبكه را وارد كرده دكمه Next را انتخاب كنيد.

    6-         در كادر بعد دكمه Finish ار انتخاب كنيد.

    7-         حال در قسمت Dial-up Networking شما يك گزينه جديد با نامي كه در قسمت 4 وارد كرده‌ايد تشكيل شده است. با دكمه چپ ماوس 2 بار بر روي آن كليك كنيد.

    كادر Connect to ظاهر مي‌شود. در اين كادر Username و Password خود را وارد كنيد.  (Username و Password را شركتي كه از او حساب اينترنتي خريداري مي‌كنيد به شما اعلام مي‌كند.) و دكمه Connect را انتخاب كنيد.

     

     

    9-         كادر  Connecting to My Connection ظاهر مي‌شود. در اين قسمت شماره‌اي كه در قسمت 5 وارد كرده‌ايد به طور خودكار شماره‌گيري مي‌شود و پس از چند ثانيه صداهاي مخصوصي را خواهيد شنيد كه و در صورتي كه همه چيز به درستي انجام شده باشد كادر روبرو را خواهيد ديد. شما به اينترنت متصل شده‌ايد و مي‌توانيد با انتخاب Internet Explorer  از سايتهاي مختلف ديدن كنيد. (فصل اول)

    -       براي قطع ارتباط از اينترنت كافي است 2 بار بر روي شكل كامپيوترها كنار ساعت كليك كرده و در كادر باز شده دكمه Disconnect را انتخاب كرد.

    اينترنت (به انگليسي: Internet) (مخفف interconnected networks شبكه‌هاي به هم پيوسته) را بايد بزرگ‌ترين سامانه‌اي دانست كه تاكنون به دست انسان طرّاحي، مهندسي و اجرا شده است. ريشهٔ اين شبكهٔ عظيم جهاني به دههٔ ۱۹۶۰ بازمي‌گردد كه سازمان‌هاي نظامي ايالات متّحدهٔ آمريكا براي انجام پروژه‌هاي تحقيقاتي براي ساخت شبكه‌اي مستحكم، توزيع شده و باتحمل خطا سرمايه‌گذاري نمودند.



ابزارهاي ياهو

    شروع به كار با Yahoo!:

    سايت ياهو در آدرس www.yahoo.com قرار دارد.

    در عكس روبرو نمونه‌اي از سايت ياهو را مي‌بينيد.

    در اين سايت قسمتهاي مختلف به شرح زير مي‌باشند:

    1-         ابزارهاي ياهو

    2-         جستجوي ياهو

    3-         تبليغ‌هاي ياهو

    4-         خبرهاي مهم

    5-         طبقه‌بندي‌هاي ياهو

    6-         بخشهايي برگزيده از ياهو

     

    طريقة جستجو در Yahoo: در ياهو كافي است كلمه يا كلماتي را كه در مورد آنها اطلاعاتي مي‌خواهيد در كادر خالي در قسمت شماره 2 وارد كرده و دكمة Search را فشار دهيد. (مثلاً iran movies به دنبال سايتهايي مي‌گردد كه اطلاعاتي درمورد فيلمهاي ايراني داشته باشند. اگر هيچ سايتي پيدا نشود كه هر دو كلمه در آن وجود داشته باشد، سايتهايي را نشان مي‌دهد كه حداقل يكي از اين كلمات در آن وجود داشته باشد.)

    مي‌توان ياهو را مجبور كرد كه كلمة جستجو شده حتماً در سايت پيدا شده وجود داشته باشد. براي اينكار قبل از هر كلمه يك علامت + قرار مي‌دهيم. (مثلاً +iran +movies به دنبال سايتهايي مي‌گردد كه هر دو كلمه حتماً در آنها وجود داشته باشد.

    با به كار بردن علامت – به ياهو مي‌فهمانيم كه به دنبال سايتهايي بگردد كه كلمة ذكر شده در آن وجود نداشته باشد. (مثلاً با وارد كردن عبارت (+iran +movies -oscar به دنبال سايتهايي مي‌گرديم كه عبارت oscar در آنها ذكر نشده باشد، اما دو كلمة iran و movies به هر تركيب ممكن در آن وجود داشته باشد.

    در ياهو مي‌توان به دنبال يك عبارت خاص گشت. اين عبارت لزوماً نبايد از يك كلمه تشكيل شده باشد. بلكه حتي مي‌تواند يك جمله باشد. مثلاً مي‌توان به دنبال"First Iranian Movies" گشت. همانطور كه مي‌بينيد اين عبارت را در بين دو " قرار داده‌ايم تا به ياهو نشان دهيم كه ما دقيقاً به دنبال همين عبارت مي‌گرديم.

     

    Altavista: سايت Altavista در آدرس www.altavista.com قرار دارد.

    جهت سهولت كار مي‌توان آدرس www.av.com  را بجاي آدرس سايت وارد كرد.

     

    طريقه جستجو در Altavista: براي جستجو در اين سايت مي‌توان به سادگي كلماتي را كه فكر مي‌كنيد مربوط به مطلب موردنظرتان است را با يك فاصله از هم جدا كرد. هر چه تعداد كلمات مربوطه بيشتر باشد Altavista هوشمندانه سعي در پيدا كردن صفحاتي مي‌كند كه هرچه بيشتر به مطلب شما نزديك باشد.

    در اين سايت نيز تمامي قواعدي كه براي Yahoo ذكر شد صدق مي‌كند، يعني مي‌توان كلماتي را كه حتماً مي‌خواهيم در سايت يافت شده موجود باشد را با علامت + و كلماتي را كه نمي‌خواهيم در صفحاتي كه پيدا مي‌شود موجود باشد را با علامت – از هم جدا مي‌كنيم. عبارات را نيز مي‌توان درون “  قرار داد تا Altavista دقيقاً به دنبال همين عبارت بگردد. علاوه بر مطالب فوق مي‌توان از يكي از امكانات جالب Altavista استفاده از * به‌جاي حروفي است كه تلفظ دقيق آنها را نمي‌دانيم. خود سايت به دنبال كلماتي مي‌گردد كه به‌جاي * كلماتي با معنا يافت شود. مثلاً فرض كنيد املاي صحيح كلمه University را نمي‌دانيم. فراموش كرده‌ايم كه آيا اين كلمه با S نوشته مي‌شود و يا با C.

    مي‌توان در Altavista به دنبال عبارت univer*ity گشت.

     

    Google: سايت Google در آدرس www.google.com  قرار دارد. همانطور كه گفته شد، اين سايت به دليل عدم استفاده از تبليغ و سرعت بالا، يكي از محبوبترين موتورهاي جستجو مي‌باشد.

     

    طريقه جستجو در Google: در اين سايت نيز همانند دو سايت Yahoo و Altavista مي‌توان از + و – و “  استفاده كرد. (* قابل استفاده نيست.)

    در Google تنها صفحاتي پيدا خواهد شد كه تمامي كلمات ذكر شده در جستجوي شما در آن وجود داشته باشد.

    حروف كوچك و بزرگ براي Google تفاوتي نخواهد داشت.

استفاده از موتورهاي جستجو

    دكمه Home: در برنامة Internet Explorer معمولاً يك سايت به عنوان صفحة شروع قرار مي‌گيرد. و بلافاصله پس از باز شدن Internet Explorer اين صفحه به نمايش در مي‌آيد. اين صفحه را مي‌توان در منوي Tools › Internet Options و كادر Address  با آدرس مورد نظر تعويض كرد.

     

     

     

    فصل سوم

     

     

    استفاده از موتورهاي جستجو

     

    مقدمه:

    همانطور كه گفته شد، براي وارد شدن به هر سايت اينترنت بايد آدرس آن را داشت. حال فرض كنيد به دنبال سايتي مي‌گرديد كه آدرس آن را نداريد. مثلاً مي‌خواهيم در مورد كشور كانادا اطلاعاتي بدست آوريم، از كجا مي‌توان آدرس يك سايت كه اطلاعاتي در مورد كانادا دارد بدست آورد؟ در ضمن حجم اطلاعات در اينترنت آنقدر زياد است كه نمي‌توان تك تك سايتها را جهت يافتن صفحه مورد نظر مرور كرد.

    براي حل اين مشكل سايتهايي در اينترنت وجود دارند كه مي‌توان به سادگي از آنها خواست به دنبال مطلب مورد نظر ما بگردند و آنها با سرعتي بسيار زياد آدرس تعداد زيادي سايت كه با مطلب درخواست شده مطابقت دارند را نمايش مي‌دهند.

    موتورهاي جستجو هر چند روز يكبار بوسيلة برنامه‌هايي خاص سايتهاي اينترنت را جستجو مي‌كنند و مطالب پيدا شده را طبقه بندي مي‌كنند و نام سايتهاي پيدا شده را همانند دفتر تلفن (مثلاً بر اساس حروف الفبا) ذخيره مي‌كنند.  علت سرعت بسيار زياد آنها نيز همين است كه هنگامي كه شما يك موضوع را براي جستجو وارد مي‌كنيد، اين موتورها تمامي صفحات را به دنبال مطلب شما نمي‌گردند بلكه بر اساس حروف وارد شده در قسمت جستجو، و با استفاده از طبقه‌بندي كه قبلاً توضيح داده شد، مستقيماً به سراغ آن صفحاتي مي‌روند كه اين كلمات درون آنها وجود دارد.

    سايتهاي بسيار زيادي براي جستجو در اينترنت وجود دارند اما ما ابتدا معروفترين و بهترين آنها را در اينجا شرح مي‌دهيم و سپس به شرح و طرز كار هركدام مي‌پردازيم:

     

    ‎‎Yahoo!:  سايت ياهو در واقع يك موتور جستجو نيست بلكه در اين سايت انسانها (كارمندان ياهو) به جاي برنامه‌ها به جستجوي صفحات جديد مي‌گردند و سايتهايي را كه جديد پيدا مي‌كنند به ليست ياهو اضافه مي‌كنند. اين روش باعث مي‌شود كه بسياري از سايتهاي طبقه‌بندي شده مطالب دقيقتري داشته باشند، زيرا طبقه‌بندي انسانها به هرجهت از نرم‌افزارها بهتر است. اما همين مطلب باعث مي‌شود كه سايتهاي كمتري بوسيله ياهو طبقه‌بندي شود. ياهو براي رفع اين مشكل از تعدادي موتور جستجوي واقعي براي جستجوي بهتر استفاده مي‌كند.

     

    Altavista: اين سايت يكي از معروفترين و قديمي‌ترين موتورهاي جستجو مي‌باشد. از امكانات اين سايت كه بسيار قابل توجه است مي‌توان به ترجمة همزمان متون اشاره كرد. اين سايت مي‌تواند سايتهايي كه به زبانهاي ديگر نوشته شده‌اند را به يكديگر ترجمه كند. تعداد زبانها محدود است و فارسي نيز پشتيباني نمي‌شود. با اينحال بسياري اوقات يك سايت خوب پيدا مي‌شود كه به زباني مثلاً فرانسه است و مي‌توان اين سايت را به سادگي به انگليسي ترجمه كرد.

     

    Google: يكي از بهترين و سريعترين موتورهاي جستجو مي‌باشد. بسياري از سايتهاي اينترنت از جمله 2 سايت Yahoo و Altavista براي تامين مالي خويش از تبليغ استفاده مي‌كنند. اما سايت  Google تقريباً از هيچ تبليغي در صفحه‌هاي خود استفاده نمي‌كند و همين امر باعث سرعت بسيار زياد آن شده است. اخيراً اين سايت را مي‌توان به زبانهاي مختلف مشاهده كرد، حتي زبانهاي مثل عربي نيز در ميان زبانهاي آن ديده مي‌شود. جالب اينكه اين سايت از افرادي كه بخواهند سايت را به زبانهاي محلي خود ترجمه كنند دعوت به همكاري مي‌كند. (مثلاً فارسي). اين سايت نيز اخيراً سايتها به زبانهاي مختلف را به يكديگر ترجمه مي‌كند.

Internet Explorer

    به اينترنت خوش‌آمديد.

     

    شروع كار:

     

    در اين فصل فرض مي‌كنيم امكانات شما براي ارتباط با اينترنت از هر نظر آماده است و شما به اينترنت متصل  شده‌ايد.

     

    بر روي صفحة اصلي ويندوز گزينه‌اي به نام Internet Explorer وجود دارد.

    ماوس را بر روي اين گزينه برده و دوبار دكمه چپ ماوس را سريعاً و پشت سرهم فشار دهيد.

    صفحة Internet Explorer باز مي‌شود. مي‌توان نوشته‌هاي قسمت آدرس Address را پاك كرد و آدرس يك سايت را به جاي آن نوشت و سپس كليد Enter را فشار داد. اگر همه چيز درست باشد شما به صفحة مورد نظر وارد مي‌شويد. براي شروع سايت خبرگزاري جمهوري اسلامي را برگزيده‌ايم.

    سايت خبرگزاري در آدرس www.irna.com  قرار دارد.

    در قسمت آدرس نوشته‌هاي ديگر را پاك كرده و آدرس سايت ايرنا را تايپ كرده و كليد Enter را فشار دهيد.

    تبريك مي‌گويم شما وارد يك صفحه اينترنت شده‌ايد.

    توجه كنيد كه هركجا كه فلش ماوس به دست تبديل مي‌شود، مي‌توانيد با فشردن كليد چپ ماوس به صفحه ديگري برويد.

    (مطالب موجود در صفحة ايرنا-  خبرگزاري جمهوري اسلامي ايران -  هر روز تعويض مي‌گردد. صفحه‌اي كه شما خواهيد ديد با اين صفحه متفاوت خواهد بود.)

     

    كار با Internet Explorer :

     

    در يك نگاه كلي به سايت نكات زير قابل توجه است.

    1-         در نوار عنوان، نام و عنوان كامل سايت نوشته شده است.

    2-         در نوار آدرس، آدرس سايت نوشته شده است. البته اين آدرس كمي با آنچه ما وارد كرده بوديم تفاوت دارد. اين آدرس كامل سايت است، http//:www.irna.com (مي‌توانستيم اين آدرس را به جاي آدرس www.irna.com تايپ كنيم. در عمل تفاوتي بين دو آدرس وجود ندارد، فقط وارد كردن آدرس اول ساده‌تر وكوتاهتر است.)

    3-         در قسمت بالاي Internet Explorer تعدادي دكمه وجود دارد كه كاربرد مهمترين آنها را در زير شرح مي‌دهيم:

    دكمه‌هاي Back و Forward: در صورتيكه شما از صفحات ديگر يك سايت ديدن كرده باشيد، اين دكمه‌ها فعال مي‌شوند و مي‌توانيد با كمك دكمة Back صفحة قبلي را كه ديده‌ايد مجدداً ببينيد. براي مشاهدة صفحة ماقبل آخر بايد دوباره دكمهBack   را فشرد. (اين عمل را مي‌توان به تناوب تكرار كرد تا به اولين صفحة مشاهده شده برسيد.) اگر بخواهيد صفحه‌اي را كه قبل از فشردن دكمه Back مي‌ديديد، مجدداً ببينيد بايد دكمه Forward را انتخاب كنيد. (اين عمل نيز مي‌تواند تا رسيدن به آخرين صفحه تكرار شود.)

    در كنار هر‌كدام از دكمه‌هاي Back و Forward يك فلش كوچك روبه پايين وجود دارد كه با فشردن آنها ليستي از صفحاتي كه قبلاً در آنها بوده‌ايد به نمايش در مي‌آيد و مي‌توان با انتخاب صفحه دلخواه از ليست به آن صفحه رفت.

     

    دكمه STOP: ممكن  است هنگامي كه يك صفحه در حال باز شدن است، از ادامة كار منصرف شويد، مي‌توان با فشردن دكمه Stop از ادامه كار جلوگيري كرد. در اين صورت بقيه صفحه نمايش داده نمي‌شود و فقط آن مقدار از صفحه كه تا‌به‌حال دريافت شده ديده مي‌شود.

    دكمه Refresh: ممكن است بنا به دلايلي محتويات يك سايت به درستي نمايش داده نشود (مثلاً قطع شدن ارتباط اينترنت) مي‌توان با فشردن اين دكمه محتويات صفحه را مجدداً دريافت كرد. (اين عمل درست مانند اين است كه آدرس سايت مورد نظر را مجدداً وارد كرده و كليد Enter را بزنيد.)

اصطلاحات اينترنت

    اين سايت تاريخچه مختصري از زندگي مورس مخترع تلگراف را همراه با عكس وي و اولين دستگاه تلگراف نشان مي‌دهد. همانطور كه مي‌بينيد نوشته‌ها در كنار عكسها قرار گرفته اند. و همانند يك كتاب مطلبي را توضيح مي‌دهند.

     

    پيوند يا حلقه :

    اگر دقت كنيد زير قسمتي از نوشته خط كشيده شده است. درصورتي كه ماوس را بر روي اين خط منتقل كنيد فلش ماوس به يك دست تبديل مي‌شود و مي‌توان با يكبار فشاردادن كليد سمت چپ ماوس، به صفحة ديگري منتقل شويم. از نوشته زير ماوس برمي‌آيد كه به صفحه‌اي كه منتقل مي‌شويم اطلاعات بيشتري در مورد ساموئل مورس به ما ارايه مي‌كند.

    به اين كلامات يا جملات كه زير آنها خط كشيده شده و با فشار دكمه چپ ماوس برروي آنها به صفحة ديگري منتقل مي‌شويم يك پيوند يا حلقه گفته مي‌شود.

    در حالت كلي هرگاه فلش ماوس به دست تبديل شد با يكبار فشردن كليد سمت چپ ماوس به صفحة ديگري مي‌رويم  ويا صفحة جديدي باز مي‌شود.

     

    آدرس سايتها: براي دسترسي به هر سايت بايد آدرس آن را داشت درست مانند شماره مرجع در يك كتابخانه. براي اينكه سايت مورد نظر را ببينيم بايد آدرس آن را داشته باشيم .

    به عنوان مثال آدرس سايت شبكه خبري CNN به صورت: www.cnn.com  مي‌باشد.

    معمولاً آدرس سايتها در اينترنت از سه قسمت تشكيل شده است.

    در مثال بالا اين سه قسمت عبارتند از: www , cnn , com كه هر قسمت از قسمت بعدي با يك نقطه ( . ) جدا شده است.

    قسمت اول آدرس معمولاً ثابت است و www. ابتداي اكثر سايتها را تشكيل مي‌دهد.

    قسمت دوم ( cnn ) نام سايت مي‌باشد. ( دقيقاً همانند نام يك كتاب كه معمولاً متناسب با محتويات داخل آن انتخاب مي‌شود.)

    قسمت سوم پسوندي است كه نوع سايت را نشان مي‌دهد. اين پسوند طبق يك طبقه‌بندي قديمي قرار بود نشان دهنده محتويات سايت باشد و سايت شركتها به .com  (مخفف شركت يا Company) سايت سازمانها و نهادها به .org (مخفف سازمان يا Organization) سايت دانشگاهها و موسسات آموزشي به .edu (مخفف Education) و... ختم شود، اما در عمل امروزه اين قاعده چندان رعايت نمي‌شود.

    اكثر كشورها براي خود پسوند‌هاي جاگانه‌اي دارند. مثلاً پسوند ايران .ir پسوند ژاپن .jp پسوند روسيه .ru و... است. به عنوان مثال هر شركت ايراني مي‌تواند آدرسي به صورت .irنام شركتwww. داشته باشد، اما اين قانون نيز رعايت نمي‌گردد. (نه تنها در ايران بلكه در اغلب كشورها، مردم سايتهايي كه پسوند .com داشته باشند را ترجيح مي‌دهند.)

    همانطور كه گفته شد، هر سايت مي‌تواند از چندين صفحه تشكيل شده باشد. آدرس اين صفحات كه در واقع زيرمجموعه‌اي از سايت اصلي هستند، با علامت (  ) از هم جدا مي‌شوند. (مثلاً صفحه اخبار سايت cnn در آدرس www.cnn.com

    ews  قرار دارد.)

    چگونگي بدست آوردن اين آدرسها و كاربرد آنها را در فصل بعد خواهيد ديد.

    رمز عبور (كلمة عبور)  : بعضي از سايتها براي جلوگيري از دسترسي افراد غيرمجاز به اطلاعات، از رمز عبور استفاده مي‌كنند (مثل اطلاعات محرمانه اقتصادي يك شركت) و فقط افرادي كه رمز عبور صحيح را داشته باشند مي‌توانند از اين سايت ديدن كنند.

     

    Download: به عمل دريافت فايل از اينترنت Download مي‌گويند. در اينترنت مي‌توان آخرين نسخه برنامه‌هاي مورد علاقه خود را پيدا كرد و آنها را Download كرد.

اينترنت چيست؟

    هنگامي كه دو و يا چند كامپيوتر را بوسيله دستگاهي به يكديگر متصل كنند و اين كامپيوتر‌ها بتوانند به يكديگر اطلاعات ارسال كنند، در اصطلاح به آن يك شبكه كامپيوتري مي‌گويند. ساده‌ترين شبكه كامپيوتري را مي‌توان بوسيله متصل كردن يك كابل مخصوص به دو كامپيوتر كه در كنار يكديگر قرار دارند تشكيل داد. اگر فاصله اين كامپيوتر‌ها زيادتر شود مي‌توان طول سيمها را زياد كرد مثلاً مي‌توان بوسيلة كشيدن كابل به نقاط مختلف يك شهر يك شبكه محلي تشكيل داد. اما در عمل به جايي مي‌رسيم كه دو كامپيوتر كه لازم است با يكديگر ارتباط داشته باشند در فاصلة بسيار زيادي قرار دارند و ديگر امكان كشيدن كابل از يك كامپيوتر به كامپيوتر ديگر ميسر نيست. راه حل اين مشكل مرتبط ساختن اين شبكه‌ها به يكديگر مي‌باشد. (به جاي متصل كردن هر كامپيوتر به يك كامپيوتر ديگر).

    در واقع اينترنت از به هم پيوستن چندين شبكه كوچك محلي به يكديگر بوجود آمده است.

     

    كاربردهاي اينترنت:

     

    امروزه كاربردهاي اينترنت آنچنان گسترده شده كه نمي‌توان تمامي كاربرد‌هاي آن را برشمرد. چندان عجيب نيست اگر بگوييم بزودي اينترنت يكي از اجزاي ضروري زندگي انسانها مي‌شود. در گذشته، پست به علت ارزان بودن آن بسيار مورد استفاده قرار مي‌گرفت، اما مدت زمان دريافت نامه توسط گيرنده بسيار زياد بود. اكنون مي‌توان به سادگي متني را تايپ كرده و با فشار يك دكمه آن را براي شخص ديگري در دورترين نقطه كره زمين ارسال كرد و آن شخص نيز نامه را در كمتر از چند لحظه دريافت كند. اكنون حتي بدون اينكه از منزل خود خارج شويد مي‌توانيد كالايي را از يك شركت مثلاً در ژاپن خريداري كنيد. مي‌توانيد بجاي رفتن به كتابخانه براي تحقيق پايان‌نامه تحصيلي خود چندين كتابخانه معتبر دنيا را با سرعت بسيار جستجو كنيد و از ميان انبوه مطالبي كه ممكن است خواندن همة آنها عمر نوح طلب كند، مطلب مورد نظر را بلافاصله پيدا كنيد. مي‌توان: از آخرين اخبار، به طور زنده آگاه شد. جديدترين قيمت انواع محصولات كشاورزي، صنعتي را مشاهده كرد. آخرين شماره مجله يا روزنامه مورد علاقه را قبل از اينكه حتي چاپ شود، خواند. با هزينة بسيار اندك با افراد خارج از كشور تماس تلفني گرفت. آخرين نرم‌افزارهاي روز دنيا را دريافت كرد. بعضي از موسسات حتي به شما اجازه مي‌دهند در كلاسهاي آنها ثبت نام كنيد و در پاي كامپيوتر درس مورد علاقه خود را خوانده و مدارك دانشگاهي معتبري نيز دريافت كنيد. شما مي‌توانيد با يك تبليغ ساده در سراسر جهان براي كالا يا خدمات خود بازار فروش خوبي پيدا كنيد. مي‌توانيد در زمينه يك موضوع خاص با افراد مختلف وارد بحث شويد. اين افراد ممكن است از هركجاي جهان در اين بحث شركت كنند مثلاً ممكن است شخصي از ايران، كشاورزي در استراليا، و شخصي بيكار در يك هواپيماي بويينگ بر فراز اقيانوس آرام با يكديگر در مورد موضوعي شروع به گفتگو كنند. و مي‌توان...

    اصطلاحات اينترنت:

    سايت  (پايگاه): سايت را مي‌توان به يك كتاب تشبيه كرد، با اين تفاوت كه سايت كتابي است كه مي‌تواند صدا، موسيقي، تصاوير متحرك و... داشته باشد. يك سايت اين مجموعة نوشته‌ها و تصاوير و... را در كنار هم گرد مي‌آورند. هر سايت معمولاً از چند صفحه تشكيل شده است. تصوير مقابل يك سايت را نشان مي‌دهد.

سرویس وبلاگدهی فارسی یا پارسی رایگان